คุณแม่ธิดา เขมาภิรัตน์

หญิงสาวจากบ้านที่มีทุกอย่าง

คุณธิดา เขมาภิรัตน์ [นามสกุลเดิม — รอข้อมูล] เกิดเมื่อ ๘ สิงหาคม ๒๔๘๔ ในครอบครัวที่มีอันจะกิน

เป็นลูกสาวของบ้านที่พร้อมทุกด้าน เข้าเรียนที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย

โรงเรียนหญิงล้วนที่ในยุคนั้นเป็นที่หมายของลูกสาวตระกูลดี

ชีวิตที่วางไว้ข้างหน้าเธอจึงค่อนข้างชัดเจน — เรียนจบ แต่งงานกับคนที่บ้านเลือกให้

และอยู่ในโลกใบเดิมที่เธอเติบโตมา...แต่เธอไม่ได้เดินทางนั้น

รักที่เลือกเอง

เธอพบกับชายหนุ่มชื่อบุญเครือ เขมาภิรัตน์ ตั้งแต่อายุ ๑๖ ปี

เขาเป็นเด็กหนุ่มจากตรอกจันทน์ เรียนที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม ไม่มีอะไรติดตัวมากไปกว่าวุฒิ ม.๘

ความขยัน และเงินเจ็ดร้อยบาท

ระยะห่างระหว่างสองครอบครัวคือสิ่งที่ลูกๆ ในเวลาต่อมาเรียกกันเองว่า "ดอกฟ้ากับหมาวัด"

ทางบ้านของเธอกีดกันทุกวิถีทาง...เธอเลือกเขา

การเลือกครั้งนั้นคือการตัดสินใจที่กำหนดทุกอย่างที่ตามมาหลังจากนั้นอีกหกสิบกว่าปี

เธอเดินออกจากความสะดวกสบายที่คุ้นเคย เพื่อไปเริ่มต้นจากศูนย์กับผู้ชายคนหนึ่ง

ที่ในตอนนั้นยังไม่มีอะไรจะรับประกันอนาคตได้เลย

ตั้งรกรากที่ศรีราชา

ทั้งสองย้ายมาตั้งหลักด้วยกันที่ศรีราชา เริ่มต้นชีวิตคู่จากบ้านหลังเล็กๆ

และสร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยมือของตัวเองทีละน้อย

ปี พ.ศ. ๒๕๐๗ ลูกคนแรกถือกำเนิด และนับจากวันนั้นครอบครัวเล็กๆ ครอบครัวหนึ่ง

ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเมืองศรีราชามาตลอดหกสิบปี

แม่ของลูกทั้งสี่

คุณธิดามีลูกกับคุณบุญเครือสี่คน — คุณคนธีร์ (หนึ่ง), คุณฉัตรมงคล (คิง), คุณบัลลังก์ (แจ๊ก)

และคุณสุดจินดา (แหม่ม)

ในบ้านหลังนั้น หน้าที่แบ่งกันชัดเจนโดยไม่ต้องพูด สามีของเธอรับผิดชอบเรื่องปากท้อง

ฐานะ และอนาคตระยะยาวของครอบครัว ส่วนรายละเอียดของลูกๆ ในแต่ละวัน — ใครกินอะไร

ใครไม่สบาย ใครมีเรื่องอะไรในใจ — เป็นงานของเธอ และเธอทำได้ดีที่สุด

ลูกๆ จึงเข้าหาแม่ คุยกับแม่ เล่าเรื่องให้แม่ฟังมากกว่าพ่อ เธอคือคนที่อยู่ตรงนั้นเสมอ

คือประตูที่เปิดอยู่ตลอดเวลา คือความอบอุ่นในบ้านที่ความรักของพ่อแสดงออกผ่านความรับผิดชอบ

มากกว่าคำพูด

[ความทรงจำเฉพาะของลูกๆ เกี่ยวกับแม่ — อาหารที่ทำ คำสอน นิสัยประจำตัว — รอข้อมูล]

หกสิบเจ็ดปีที่เคียงข้างกัน

นับจากวันที่พบกันตอนอายุสิบหก จนถึงวันสุดท้าย ทั้งสองอยู่ด้วยกันหกสิบเจ็ดปี

เป็นหกสิบเจ็ดปีที่ผ่านทั้งช่วงไม่มีอะไร และช่วงที่มีทุกอย่าง ผ่านการทะเลาะกันแบบที่คู่ชีวิต

ทุกคู่ผ่าน และผ่านมันมาได้ทุกครั้ง เพราะแม้ในวันที่ขัดใจกัน เขาก็ยังห่วงเธอ

และเธอก็ยังรักเขาไม่เปลี่ยน

ในช่วงบั้นปลาย เมื่อสุขภาพของสามีทรุดลงจากโรครุมเร้าหลายอย่างและการผ่าตัดครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอคือคนที่อยู่ข้างเตียง

วันที่ต้องอยู่ต่อ

วันที่ ๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๗ เวลา ๐๔.๑๖ น. คุณบุญเครือจากไปอย่างสงบ

ท่ามกลางครอบครัวที่ท่านรัก

สิ่งหนึ่งที่ท่านสั่งลูกๆ ไว้ซ้ำแล้วซ้ำอีกตลอดช่วงท้ายของชีวิต และย้ำอีกครั้งในห้อง ICU

ตอนที่พูดไม่ได้แล้ว คือ "ให้ดูแลแม่ให้ดีที่สุด"

ความห่วงใยข้อนั้นคือคำนิยามที่ชัดที่สุดของสิ่งที่เธอเป็นต่อชายคนนี้มาตลอดหกสิบเจ็ดปี —

ไม่ใช่คนที่เขาต้องดูแล แต่คือคนที่เขาไม่อยากปล่อยให้ต้องอยู่ลำพัง

ทุกวันนี้เธอยังคงเป็นศูนย์กลางของบ้านหลังนั้น เป็นแม่ เป็นย่า เป็นยาย

และเป็นสิ่งที่เหลืออยู่ของชีวิตคู่ที่เริ่มต้นจากการเลือกครั้งเดียวของหญิงสาวอายุสิบหก

ผู้กล้าเลือกหัวใจของตัวเอง

คำสอนที่ได้ยินบ่อยที่สุด

"ให้ดูแลแม่ให้ดีที่สุด" คือสิ่งที่คุณพ่อบุญเครือย้ำกับลูกๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีกตลอดช่วงท้ายของชีวิต และย้ำอีกครั้งในห้อง ICU ตอนที่พูดไม่ได้แล้ว ประโยคนี้กลายเป็นหน้าที่ที่ลูกทั้งสี่รับไว้

คุณค่าที่บ้านเรายึดถือ

บ้านหลังนี้เริ่มจากศูนย์ คุณพ่อมีเพียงความขยันกับเงินเจ็ดร้อยบาท คุณแม่เดินออกจากความสะดวกสบายที่เคยมี ทั้งสองสร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยมือตัวเองที่ศรีราชา สิ่งที่บ้านเรายึดถือจึงเป็นความขยัน ความอดทน และการอยู่เคียงข้างกันไม่ว่าจะช่วงไม่มีอะไรหรือช่วงที่มีทุกอย่าง

สิ่งที่อยากฝากถึงลูกหลาน

คุณแม่คือประตูที่เปิดอยู่เสมอ เป็นคนที่ลูกๆ เดินเข้าไปหาได้ทุกเรื่อง ขอให้ลูกหลานรุ่นต่อไปรักษาบ้านที่เปิดประตูรอกันแบบนี้ไว้ และจำไว้ว่าการเลือกครั้งสำคัญที่สุดของบ้านเรา เริ่มจากหญิงสาวอายุสิบหกที่กล้าเลือกหัวใจของตัวเอง